Carek ji cara, mamê Xidir kerê xwe hilda çû dara, lê bû wextê êvara. Mamê Xidir bala xwe dayê Gurekî ji wê da hat, çû lêxist Kerê wî xwar! Mamê Xirdir jê ra got; ey heywanê hovê har, qe li berûya jêrîn tunebûn berx û kar, tu hat te kerê min 'evdalî xwar? Gur jê ra diranê xwe li hev xist û got; mamê Xidir bes e bike guregur, vî kera çû, here ji xwe ra yekê din bikir:

Dibên rojekê meleyê gund, ji bo azandanê derdikeve ser banê mizgeftê, çavê wî bi jinekê û mêrekî dikeve. Herdu li ser xêniyê xwe rûniştî ne û bi hev re ken û henekan dikin. Jinik pir xweşa mele diçe, gava çav pê dikeve agir bi serî dikeve, hiş û aqil difûre meletî ji pê re... Rojek, du roj, sê roj... Êdî hew xew dikeve çavan, sebr û tebat dimîne.

Dibên Salih ('E.S) dike û nake, qewmê wî pê bawerî yê nayne, jê re dibên mafir ko tu dibê ez Pêxember im, ka mucîzeyan nîşanê me bide ku em bi te û Xweda yê te bawerî yê bînin. Lewra  Salih ('E.S) rojekê ji Xwedê Teâla duâ dike: ,,Dibê Xweda yê min Tu ji min çêtir dizane ku qewmê min sîtemkar e, bi min û Xweda yê min bawerî yê naynin, Tu mucîzekî nîşanî wan bide, dibe ku bi Xweda û Qasidê Wî bawerî yê bînin".

Birêz Mesûd Barzanî, Weke cenabê we jî dizane ku gelên bindest ango yên ne azadkirî û kolonî ji bona azadiya xwe bi dest bixin, tekoşînek dûr û dirêj didin. Lê ez bi xwe bawer nakim ku li vê cîhanê tu welat û gelan weke kurdan di şerê ji bona azadiya welatê xwe bedel dabin, êş û azar kişandibin.